پیامبر اکرم، حضرت محمد مصطفی (ص)، به عنوان آخرین فرستاده‌ی الهی و تجلی اکمل رحمت و حکمت پروردگار، شخصیتی بی‌همتا در تاریخ بشریت محسوب می‌شوند. جایگاه رفیع ایشان در نظام آفرینش، تا بدان حد والاست که تمامی کتب آسمانی پیشین، از جمله تورات، انجیل و زبور، به صراحت یا به تلویح، نویدبخش ظهور ایشان و بشارت‌دهنده‌ی بعثت پربرکتشان بوده‌اند:

در یهودیت (تورات و کتب انبیاء)

تثنیه 18: 18
«نبی‌ای از میان برادران ایشان مثل تو برایشان برمی‌انگیزم، و کلام خود را در دهانش می‌گذارم.»

اشعیا 42: 1–11
«او عدالت را برای امت‌ها صادر خواهد کرد… جزایر در انتظار شریعت او خواهند بود.»

در مسیحیت (انجیل‌ها)

انجیل یوحنا 14: 16 و 15: 26
عیسی (ع): «من از پدر سؤال خواهم کرد و او تسلی‌دهنده‌ای دیگر به شما خواهد داد.»
واژه‌ی یونانی Paracletos تحریف‌شده‌ی Periclytos به معنای «ستوده = احمد» است.

انجیل برنابا (فصل 97 و 112)
عیسی (ع): «نام مسیح موعود محمد است.»

در آیین زرتشت (اوستا و متون پهلوی)

در کتاب جاماسب‌نامه آمده است:
«مردی از تازیان برانگیخته شود… او پیغمبر باشد با یاران بسیار… و از کوه‌های مکه برانگیخته شود.»

در آیین هندو

در کتاب ویدها (Atharva Veda) آمده است:
«احمد ستوده نام، در میان مردم ظهور خواهد کرد؛ او سوار بر شتر خواهد بود و بر بت‌پرستان غلبه خواهد یافت.»

در آیین بودا

در کتاب بودایی دهاما پادا آمده است:
«بودای دیگری به نام متّریه (Maitreya) خواهد آمد که جهانیان را هدایت خواهد کرد.»
متّریه در زبان سانسکریت به معنای «رحمت و مهربانی» است که با صفت پیامبر اسلام (رحمةً للعالمین) شباهت دارد